ಒ೦ದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನೇಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ, ಪ್ರಾಕಾರಗಳು

¨É0UÀ¼ÀÆgÀÄ, 2 r¸É0§gï 2011

¥Àæ±Éß: eÉÊ UÀÄgÀÄzÉêï UÀÄgÀÆf, DPÀµÀðuÉ ªÀÄvÀÄÛ ¦æÃwAiÀÄ ªÀÄzsÉå EgÀĪÀ ªÀåvÁå¸À K£ÀÄ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: DPÀµÀðuÉ ¸Àé®à ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀªÀgÉUÉ ªÀiÁvÀæ EgÀÄvÀÛzÉ, DzÀgÉ ¦æÃw £ÀªÀÄä ¥ÁæPÀÈwPÀ ¸ÀvÀå. DPÀµÀðuÉ ¸À0vÉÆõÀªÀ£ÀÄß G0lĪÀiÁr ªÀiÁAiÀĪÁUÀÄvÀÛzÉ, DzÀgÉ ¦æÃw C¤ªÁAiÀÄðªÁVzÀÄÝ £ÀªÉÆä0¢UÉ G½AiÀÄÄvÀÛzÉ. ¦æÃw¬Ä®èzÉ ¤Ã«gÀ®Ä ¸ÁzsÀå«®è.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, zÁ£ÀzÀ ªÉʲµÀÖ÷å K£ÀÄ? CvÀÄå£ÀßvÀªÁzÀ zÁ£À AiÀiÁªÀÅzÀÄ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: zÁ£À¢0zÀ ªÀÄ£À¸ÀÄì ±ÀÄzÀÞªÁUÀÄvÀÛzÉ, ºÀÈzÀAiÀÄ ±ÀÄzÀÞªÁUÀÄvÀÛzÉ. zÁ£ÀªÉ0zÀgÉ ºÀ0aPÉƼÀÄîªÀÅzÀÄ..

¤ªÀÄäªÀgÀ®èzÀªÀjUÉ ¤ÃqÀĪÀ zÁ£ÀªÉà ±ÉæõÀתÁzÀ zÁ£À. ‘£À£Àß ªÀÄUÀ½UÉ CxÀªÀ ªÀÄUÀ¤UÉ zÁ£À ªÀiÁrzÉ’ J0zÀÄ ¤ÃªÀÅ ºÉüÀĪÀÅzÀÄ0mÉ?

zÁ¤UÀ¼ÀÄ ¥Àæ¥ÀæxÀªÀĪÁV PÀgÀÄuÉ ºÉÆ0¢¨ÉÃPÀÄ. ºÉÆ0¢gÀĪÀÅzÀ£ÀÄß ¥ÀqÉAiÀÄ®Ä AiÀiÁgÀÄ ¥ÁvÀægÉÆà CªÀjUÉ ¤ÃqÀĪÀÅzÀÄ JgÀqÀ£Éà ºÉeÉÓ. C0wªÀĪÁV £ÁªÉ®ègÀÆ M0zÉà J0§ ¨sÁªÀ£É G¼ÀîªÀgÁVgÀ¨ÉÃPÀÄ. £ÀªÀÄäªÀgÉÆ0¢UÉ ºÀ0aPÉƼÀÄîwÛgÀĪɣÉ0§ ªÀÄ£ÉÆèsÁªÀ«gÀ¨ÉÃPÉà «£Á zÁ£À ¤ÃqÀÄwÛgÀĪɣÉ0§ CºÀ0PÁgÀ«gÀ¨ÁgÀzÀÄ.

¤¨sÁðªÀÅPÀgÁV, ¤±ÀÑ® avÀÛ¢0zÀ ¤jÃPÉë¬Ä®èzÉ J¸ÀUÀĪÀ ¸ÉêÉAiÉÄà ¤dªÁzÀ ¸ÉêÉ.

©zÀÄÝ UÁAiÀÄ ªÀiÁrPÉÆ0rgÀĪÀ NªÀð ¨Á¯ÉAiÀÄ£ÀÄß ªÉÄïÉwÛ UÁAiÀÄPÉÌ ¥ÀnÖ PÀnÖ D¸ÀgÉ MzÀV¹zÀ £À0vÀgÀ ‘D ºÀÄqÀÄVUÉ zÉÆqÀØ G¥ÀPÁgÀ ªÀiÁrzÉ’ J0zÀÄ ¤ÃªÀÅ ºÉýPÉÆ0qÀÄ wgÀÄUÀ¨ÁgÀzÀÄ. KPÉ0zÀgÉ ¤ªÀÄä PÀvÀðªÀåªÀ£ÀÄß ¤ÃªÀÅ ªÀiÁr¢ÝÃj. CzÀPÉÌ ¥ÀæZÁgÀªÀ£ÀÄß ¤jÃQë¸ÀĪÀÅzÀÄ C£ÀUÀvÀå.

£ÉÆ0zÀªÀgÀ£ÀÄß CªÀgÀ ¥ÁrUÉ CªÀjgÀ¯É0zÀÄ ©lÄÖ ºÉÆÃUÀzÉ, §½ ¤0vÀÄ ¸ÀºÀPÀj¸À¨ÉÃPÁzÀÄÝ ªÀÄ£ÀĵÀå zsÀªÀÄð. ¸ÉêÉAiÉÄà ªÀÄ£ÀĵÀå£À ¸ÀºÀd ¥ÀæPÀÈw.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, fêÀ£ÀzÀ°è zÉêÀgÀÄ ªÉÄZÀÄѪÀ0xÀ PÁAiÀÄðªÀ£ÀÄß ªÀiÁvÀæ ªÀiÁqÀĪÀ0vÉ £À£ÀߣÀÄß £Á£ÀÄ ºÉÃUÉ gÀƦ¹PÉƼÀî°?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ¤Ã£ÀÄ AiÀiÁgÀÄ K£Éà DVzÀÝgÀÆ d0¨sÀ ¥ÀqÀzÉ zsÁ夸ÀÄ, ¤£Àß C¥ÉÃPÉë FqÉÃgÀ§ºÀÄzÀÄ.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, NªÀð ¨sÀPÀÛ¤UÉ UÀÄgÀÄ zÉÆgÉvÀgÉ ¸ÁxÀðPÀªÉÇà CxÀªÀ UÀÄgÀĪÉà ¨sÀPÀÛ£À£ÀÄß ºÀÄqÀÄQPÉÆ0qÀÄ ºÉÆÃUÀ¨ÉÃPÉÆÃ? UÀÄgÀĪÉ0§ ¥ÀzÀzÀ CxÀð K£ÀÄ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ‘UÀÄgÀÄ’ J0§ ¸À0¸ÀÌöÈvÀ ±À§ÝªÀ£ÀÄß ‘UÉÊqï’ J0zÀÄ D0VèÃPÀj¸À¯Á¬ÄvÀÄ.

CeÁÕ£ÀªÀ£ÀÄß ¤ªÁj¹ eÁÕ£ÀªÀ£ÀÄß ¨ÉÆâü¸ÀĪÀ ªÀåQÛ UÀÄgÀÄ.

¥ÀŸÀÛPÀUÀ¼À£ÀÄß £À0©zÀgÉ ¸Á®zÀÄ, DzÀ±ÀðUÀ¼À£ÀÄß ºÉÆ0¢gÀ¨ÉÃPÀÄ J0§ CjªÀÅ ªÀÄÆr¸ÀĪÀ ±ÀQÛ UÀÄgÀÄ.

ZÀ®£ÀªÀ®£ÀUÀ¼À£ÀÄß PÀ°¹PÉÆqÀĪÀ vÁ¬ÄAiÉÄà ªÉÆzÀ® UÀÄgÀÄ. UÀtÂvÀ, ¸À0VÃvÀ, ¥sóÀÅmï¨Á¯ï CxÀªÀ QæPÉmï ºÉýPÉÆqÀĪÀ UÀÄgÀÄUÀ¼ÀÄ £À0vÀgÀzÀªÀgÀÄ. D §½PÀ ¸ÀzÀÄÎgÀÄ ¨ÉÆâü¸ÀĪÀÅzÀÄ CzsÁåvÀä eÁÕ£ÀªÀ£ÀÄß, «ªÉÃZÀ£ÉAiÀÄ £ÀqÉ£ÀÄrAiÀÄ£ÀÄß.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, PÁªÉÄÃZÉÒ¬Ä0zÀ «ZÀ°vÀ£ÁVzÉÝãÉ. F ¹Üw¬Ä0zÀ ºÉÆgÀ§gÀĪÀÅzÀÄ ºÉÃUÉ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ‘J£ï E0nªÉÄÃmï £ÉÆÃmï lÄ J ¹¤ìAiÀÄgï ¹ÃPÀgï’ J0§ ¥ÀŸÀÛPÀ N¢. PÁªÀÄ, PÉÆæÃzsÀ, ¯ÉÆèsÀ, ªÉÆúÀUÀ¼À vÀqÉUÀlÄÖ«PÉ PÀÄjvÀ £À£Àß J®è ºÉýPÉUÀ¼À£ÀÆß D ¥ÀŸÀÛPÀzÀ°è G¯ÉèÃT¸À¯ÁVzÉ.

¥Àæ±Éß: CjªÀ½PÉ CªÀ¸ÉÜAiÀÄ°ègÀĪÁUÀ ªÀåQÛAiÀÄ D¯ÉÆÃZÀ£É K£ÁUÀÄvÀÛzÉ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: D¯ÉÆÃZÀ£É fêÀ0vÀªÁVzÀÝgÀÆ ºÉÆgÀ dUÀwÛ£ÉÆ0¢UÉ CzÀgÀ «¤ªÀÄAiÀÄ ¸ÁzsÀå«®è. ¤ªÀÄä ªÀÄ£ÉAiÀÄ zÀÆgÀªÁt PÉnÖgÀĪÁUÀ ¸À0¥ÀPÀð ºÉÃUÉ ¸ÁzsÀå«®èªÉÇà ºÁUÉ.

¥Àæ±Éß: £ÀªÀÄä£ÀÄß zÉéö¸ÀĪÀªÀgÀ£ÀÄß £ÁªÀÅ ¹éÃPÀj¸ÀĪÀÅzÀÄ ºÉÃUÉ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ¦æÃw¸ÀĪÀªÀgÀ£ÀÄß ¤ÃªÀÅ ¹éÃPÀj¸À¨ÉÃPÁzÀ CUÀvÀå«®è. ¹éÃPÀj¸À¨ÉÃPÉ0§ ¥Àæ±Éß C°è GzÀãªÀªÁUÀĪÀÅ¢®è. ¸ÀªÀĸÉå JzÀÄgÁUÀĪÀÅzÀÄ zÉéö¸ÀĪÀªÀgÀ£ÀÄß ¹éÃPÀj¸À¨ÉÃPÉ0zÁUÀ ªÀiÁvÀæ.

CeÁÕ£ÀzÀ ¤«ÄvÀÛ PÉ®ªÀgÀÄ ¤ªÀÄä£ÀÄß EµÀÖ¥ÀqÀĪÀÅ¢®è. ¤ÃªÉÇêÀð C¥ÀjavÀ, DzÀÝj0zÀ¯Éà CªÀjUÉ ¤ÃªÉ0zÀgÉ DUÀzÀÄ. CzÀ£ÀÄß ªÀÄ£À¹ìUÉ ºÁQPÉƼÀîzÉ CªÀgÀ£ÀÄß ¤ÃªÀÅ ¹éÃPÀj¹. ¹éÃPÀj¸À¢zÀÝgÉ ¤ªÀÄä ªÀÄ£À¹ìUÉ vÉÆqÀPÀÄ0mÁUÀÄvÀÛzÉ. fêÀ£ÀzÀ°è CªÀgÀ ¥ÁvÀæªÀ£ÀÄß CªÀgÀÄ ¤ªÀð»¸ÀÄwÛzÁÝgÉ. CªÀgÀÄ ºÉÃVzÀÝgÉ ºÁUÉAiÉÄà CªÀgÀ£ÀÄß ¤ÃªÀÅ ¹éÃPÀj¹.

«Ä°AiÀiÁ0vÀgÀ d£ÀUÀ½gÀĪÀ F dUÀwÛ£À°è ¥ÀæwAiÉƧâgÀÆ ¤ªÀÄä£ÀÄß EµÀÖ¥ÀqÀ¨ÉÃPÁzÀ CUÀvÀå«®è. PÉ®ªÀgÀÄ ¤ªÀÄä£ÀÄß §AiÀĸÀzÉAiÀÄÆ EgÀ§ºÀÄzÀÄ. ¤ªÀÄä ªÀÄ£À¹ì£À vÀȦÛUÁV CªÀgÀ£ÀÄß ¤ÃªÀÅ ¹éÃPÀj¹. CªÀgÀÄ ¤ªÀÄä£ÀÄß EµÀÖ¥ÀqÀ¢zÀÝgÉ CzÀÄ CªÀgÀ ¸ÀªÀĸÉå, ¤ªÀÄäzÀ®è.

¥Àæ±Éß: AiÀiÁªÀÅzÀ£ÀÄß C£ÀĸÀj¸ÀĪÀÅzÀÄ – vÀ¯ÉAiÀÄ£ÉÆßÃ, ºÀÈzÀAiÀĪÀ£ÉÆßÃ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ¸ÀªÀÄAiÀiÁ£ÀĸÁgÀªÁV vÀ¯É ªÀÄvÀÄÛ ºÀÈzÀAiÀĪÀ£ÀÄß C£ÀĸÀj¸À¨ÉÃPÀÄ. ªÀÈwÛ¤gÀvÀgÁVgÀĪÁUÀ vÀ¯ÉAiÀÄ£ÀÄß CªÀ®0©¹ ºÁUÀÆ ¸ÉêÁ¤gÀvÀgÁVgÀĪÁUÀ ºÀÈzÀAiÀĪÀ£ÀÄß C£ÀÄPÀj¹. ¸À0vÉÆõÀzÀ ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è ºÀÈzÀAiÀĪÀ£ÀÄß »0¨Á°¹, ¯ÉPÀÌ ºÁPÀÄvÀÛ PÀĽvÀÄPÉƼÀî¨ÉÃr. ªÀåªÀºÁgÀ¸ÀÜgÀ ¸À0UÀqÀ EgÀĪÁUÀ ¯ÉPÁÌZÁgÀ ¸Àj. ¤ªÀÄä PÀÄlÄ0§zÀ ¸ÀzÀ¸ÀågÀ eÉÆvÉ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÉßûvÀgÀ eÉÆvÉ EgÀĪÀ ªÀÄzsÀÄgÀªÁzÀ PÀëtUÀ¼À°è ¯ÉPÀÌ DgÀ0©ü¹ CªÀjUÉ ªÀÄÄdÄUÀgÀ G0lĪÀiÁqÀ¨ÉÃr.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, ‘eÁÕ£À0 ¥ÀgÀªÀÄ0 zsÉåÃAiÀÄ0’ J0§ UÀÄjAiÀÄ£ÀÄß ªÀÄÄ0§¬ÄAiÀÄ L.L.n. ºÉÆ0¢zÉ. AiÀiÁªÀ eÁÕ£À £ÀªÀÄUÉ CªÀ±ÀåPÀ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: J®è eÁÕ£ÀªÀÇ CªÀ±ÀåPÀªÉÃ, ¤ÃªÀÅ J®èªÀ£ÀÆß PÀ°AiÀĨÉÃPÀÄ. M0zÀÄ vÀ«Ä¼ÀÄ UÁzÉAiÀÄ ªÉÄÃgÉUÉ, PÀ¼ÀîvÀ£ÀªÀ£ÀÆß PÀ°vÀÄ ªÀÄgÉAiÀĨÉÃPÀÄ. gÁd ªÀĺÁgÁdgÀÄ CxÀªÀ gÁdPÁgÀtÂUÀ¼ÀÄ ¸ÁªÀiÁ£ÀåªÁV PÀ¼ÀîvÀ£ÀªÀÇ ¸ÉÃjzÀ0vÉ 64 «zÉåUÀ¼À°è ¥ÁgÀ0UÀvÀgÁVgÀÄvÁÛgÉ. PÀ¼ÀîjUÉ ²PÉë «¢ü¸ÀvÀPÀ̪À PÀ¼ÀîgÀ «ZÁgÀzsÁgÉAiÀÄ£ÀÄß §®èªÀ£ÁVgÀ¨ÉÃPÀÄ.

PÀ°AiÀÄĪÀ CªÀPÁ±À zÉÆgÉvÁUÀ EzÀÄ ¨ÉÃPÀÄ CzÀÄ ¨ÉÃqÀªÉ£ÀߨÉÃr. J®èj0zÀ J®èªÀ£ÀÆß ¤ÃªÀÅ PÀ°AiÀĨÉÃPÀÄ. zÀĵÀÖj0zÀ PÀ°¬Äj, ²µÀÖj0zÀ PÀ°¬Äj, ªÀÄPÀ̽0zÀ PÀ°¬Äj ªÀÄvÀÄÛ ªÀÄÄzÀÄPÀj0zÀ PÀ°¬Äj.

‘zÀÄdð£À0 ¥ÁæxÀð£À0 ªÀ0zÉÃ’ J0§ ¸À0¸ÀÌöÈvÀzÀ E£ÉÆß0zÀÄ UÁzÉ, vÀ£Àß Rað£À°è ¤£ÀUÉÆ0zÀÄ «zÉå ºÉýPÉÆlÖ zÀÄdð£À¤UÉ ¥Àæ¥ÀæxÀªÀĪÁV PÀÈvÁxÀð£ÁVzÀÄÝ D £À0vÀgÀªÀµÉÖà ¸ÀdÓ£ÀgÀÄ ºÁQPÉÆlÖ ¸À0vÀ¸ÀzÀ ºÁ¢AiÀÄ°è ¤Ã£ÀÄ ¸ÁUÀ¨ÉÃPÀÄ J0§ PÀgÉ ¤ÃqÀÄvÀÛzÉ.

¥Àæ±Éß: J0lÄ CqÁé£ïì PÉÆøïð ªÀiÁrzÀÝgÀÆ £À£Àß eÁUÀÈwAiÀÄ ªÀÄlÖ DUÁUÉÎ PÀĹAiÀÄÄvÀÛzÉ. eÁUÀÈwAiÀÄ ªÀÄlÖªÀ£ÀÄß ¤gÀ0vÀgÀªÁV PÁAiÀÄÄÝPÉƼÀî®Ä £Á£ÉãÀÄ ªÀiÁqÀ¨ÉÃPÀÄ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: E°è PÉüÀÄ, ¤£ÀߣÀÄß ¤Ã£ÀÄ CwAiÀiÁV ¥ÀjÃQë¹PÉƼÀî¨ÉÃqÀ. eÁUÀÈw PÀĹAiÀÄÄvÀÛzÉ, ªÀÄvÉÛ »0¢gÀÄUÀÄvÀÛzÉ. ¸ÀºÀdªÁVgÀÄ, ¸ÁªÀiÁ£Àå£ÁVgÀÄ. JµÀÄÖ CqÁé£ïì PÉÆøïð ªÀiÁrgÀĪÉAiÉÄ0§ ¯ÉPÁÌZÁgÀ¢0zÀ ¤Ã£ÀÄ eÁUÀÈvÀ£ÁUÀ¯ÁgÉ. ¥ÀzÉÃ¥ÀzÉà zsÁå£À ªÀiÁqÀÄ, ¥ÀzÉÃ¥ÀzÉà eÁÕ£ÀªÀ£ÀÄß D°¸ÀÄ, ¸Àé®à ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ £À0vÀgÀ ¤Ã£ÀÄ ¤£Àß UÀÄj vÀ®Ä¥ÀŪÉ.

AiÀiÁªÁUÀ K£ÁUÀÄvÀÛzÉ J0zÀÄ £Á£ÀÄ ºÉüÀ¯ÁgÉ. DzÀgÉ ¤£Àß°è ¸ÀºÀdªÁzÀ §zÀ¯ÁªÀuÉ K¥ÀðqÀĪÀÅzÀÄ RavÀ. CzÀÄ ¸ÀºÀd ¨É¼ÀªÀtÂUÉ. ¤Ã£ÀÄ ¸À0vÉÆövÀ£ÁVgÀ§¯Éè, MvÀÛqÀªÀÄÄPÀÛ£ÁVgÀ§¯Éè.

CzÀÄ ¸ÉÊPÀ¯ï Nr¸ÀĪÀÅzÀ£ÀÄß PÀ°vÀ ºÁUÉ. PÀ°PÉAiÀÄ DgÀ0¨sÀzÀ°è C£ÉÃPÀ ¸À® ©zÀÄÝ JzÀÝ £À0vÀgÀ ¤AiÀÄ0vÀæt ¥Áæ¥ÀÛªÁUÀÄvÀÛzÉ.

LzÀÄ ªÀµÀðUÀ¼À »0zÉ ¤ÃªÀÅ AiÀiÁªÀ ¸ÀªÀĸÉåAiÀÄ£ÀÄß JzÀÄj¸ÀÄwÛ¢ÝgÉÆà D ¸ÀªÀĸÉå E£ÀÄß ªÀÄÄ0zÉ ¤ªÀÄä£ÀÄß PÁqÀĪÀÅ¢®è. ¤ªÀÄä°è JµÀÄÖ d£ÀjUÉ F C£ÀĨsÀªÀ G0mÁVzÉ?

¤ªÀÄä£ÀÄß AiÀiÁgÉà UÉð ªÀiÁrzÀgÀÆ ¤Ã«£ÀÄß CzÀ£ÀÄß ¤®ðQë¹ ªÀÄÄUÀļÀßUÉAiÉÆ0¢UÉ ªÀÄÄ0zÉ ¸ÁUÀ°¢ÝÃj. £À£Àß ¨sÁªÀ£É £À£Àß ¸ÉÆvÀÄÛ, ªÀÄvÁÛgÉÆà CzÀ£ÀÄß QvÀÄÛ CwÛvÀÛ J¸ÉAiÀįÁgÀgÀÄ. £À£Àß ºÀµÀð, £Á£ÀÄ PÀ0qÀÄPÉÆ0qÀ ¸ÀÄR, £À£Àß «ZÁgÀzsÁgÉAiÀÄ£ÀÄß E£ÉÆߧâgÀÄ C®ÄUÁr¸À®Ä ¸ÁzsÀå«®è. C0xÀ D0vÀjPÀ ¸ÁªÀÄxÀåð CvÀåUÀvÀå.

¥Àæ±Éß: ¦æAiÀÄ UÀÄgÀÆf, D¢ ±À0PÀgÀgÀÄ CzÉéöÊvÀªÀ£ÀÄß ¸Áܦ¹zÀgÀÄ. D ªÀĺÀvÁÌAiÀÄðPÉÌ CªÀgÀ ¥ÀǪÀðdgÀÄ ¤gÀƦ¹zÀ ¸ÀvÀåzÀ £Á£Á ¸ÀÛgÀUÀ¼À CzsÀåAiÀÄ£ÀªÉà PÁgÀtªÁ¬ÄvÀÄ J0zÀÄ ¨sÁ«¸ÉÆÃtªÉ? ¸ÀvÀåªÀÅ KPÀgÀƦAiÀÄ®èªÉ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: C£ÉÃPÀ C©üªÀåQÛ, ¥ÁæPÁgÀUÀ¼À£ÀÄß ºÉÆ0¢zÀÝgÀÆ ¸ÀvÀåªÀÅ M0zÉÃ. ««zsÀ zsÀªÀÄðUÀÄgÀÄUÀ¼À ªÀÄÄSÁ0vÀgÀ ««zsÀ jÃwAiÀÄ°è ¸ÀvÀåzÀ zÀ±Àð£ÀªÁVzÉ.

¥Àæ±Éß: ªÀ±ÀPÉÌ M¦à¸ÀĪÀÅzÀPÀÆÌ, PÉÊ ©qÀĪÀÅzÀPÀÆÌ £ÀqÀÄªÉ EgÀĪÀ ªÀåvÁå¸ÀªÉãÀÄ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ªÀ±ÀPÉÌ M¦à¸ÀĪÀ §UÉÎ a0w¸ÀzÉ, ¤gÁ¼ÀªÁV ¤ªÀÄä ªÀÄ£ÉAiÀÄ°è ¤Ã«gÀĪÀ0xÀ ¨sÁªÀ£É vÀ¼É¬Äj. PÉÆÃ¥ÀzÀ°ègÀĪÁUÀ, ¤gÁ±É ªÀÄĸÀÄQzÁUÀ PÉÊ ©qÀĪÀ D¯ÉÆÃZÀ£É ¸ÀĽAiÀÄÄvÀÛzÉ.

‘EzÀÄ ªÀÄÄRåªÁzÀgÀÆ £Á£ÉãÀÆ ªÀiÁqÀ®Ä ¸ÁzsÀå«®è. zÉêÀgÀÄ EzÀ£ÀÄß ªÀÄÄ0zÀĪÀj¸À°. G£ÀßvÀªÁzÀ ±ÀQÛAiÉÆ0zÀÄ EzÀgÀ dªÁ¨ÁÝjAiÀÄ£ÀÄß ªÀ»¹PÉƼÀî°’ J0§ ¨sÁªÀ£É vÀ¼ÉzÀÄ «gÀ«Ä¸ÀĪÀ ¥ÀæQæAiÉÄAiÀÄ£ÀÄß ªÀ±ÀPÉÌ M¦à¸ÀĪÀÅzÀÄ J0zÀÄ CxÉÊð¸À§ºÀÄzÀÄ.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, £ÁªÀÅ ªÀiÁqÀĪÀ PÉ®¸À £ÀªÀÄä ¸ÉßûvÀjUÁUÀ°, PÀÄlÄ0§zÀ ¸ÀzÀ¸ÀåjUÁUÀ° ¯Á¨sÀªÀ£ÀÄß0lĪÀiÁqÀĪÀ ¸ÁzsÀåvɬÄzÉ. EzÀÄ M0zÀÄ jÃwAiÀÄ ¨sÀæµÁÖZÁgÀªÉ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: ¸À«ÄÃ¥À¸ÀÜjUÉ ºÁ¤AiÀiÁUÀ¨ÁgÀzÀÄ, C¥ÀjavÀjUÉ DzÀgÉ ¥ÀgÀªÁV®è J0§ ªÀÄ£ÉÆèsÁªÀ¢0zÀ ªÀiÁqÀĪÀ PÉ®¸À ¨sÀæµÁÖZÁgÀ.

¥Àæ±Éß: UÀÄgÀÆf, £Á£ÉÆêÀð Dmïð D¥sóï °«0Uï nÃZÀgï CªÉÄjPÀ£ï. ¯ÉÆÃPÀ¥Á¯ï ªÀĸÀÆzÉ C0VÃPÀÈvÀªÁzÀ §½PÀ £ÀªÀÄä £ÀqÀªÀ½PÉ ºÉÃVzÀÝgÉ ¨sÀæµÁÖZÁgÀzÀ ªÀÄƯÉÆÃvÁàl£ÀªÁ¢ÃvÀÄ?

²æà ²æà gÀ«±À0PÀgï: £ÁªÀÅ M0zÀÄ ¸À0PÀ®àªÀ£ÀÄß PÉÊUÉƼÀî¨ÉÃPÀÄ. £Á£ÀÄ ®0ZÀ PÉÆqÀĪÀÅzÀÆ E®è, vÉUÉzÀÄPÉƼÀÄîªÀÅzÀÆ E®è. CµÉÖ. D ¸À0PÀ®à vÀ¼ÉzÀÄ CzÀPÉÌ ¤ÃªÀÅ §zÀÞgÁUÀ¨ÉÃPÀÄ.

¸À0§0zsÀ¥ÀlÖ ¸À¤ßªÉñÀªÀ£ÀÄß KPÁ0VAiÀiÁV JzÀÄj¸ÀĪÀÅzÀÄ PÀµÀÖ. DzÀÝj0zÀ J®ègÀÆ M0zÁV, MlÄÖªÀj MvÀÛqÀ ºÉÃj PÉ®¸À ªÀiÁr¹PÉƼÀî¨ÉÃPÀÄ. D±ÀæªÀÄzÀ°è F ¤AiÀĪÀĪÀ£ÀÄß PÀlÄÖ¤mÁÖV ¥Á°¸ÉÆÃt.

ºÉÆgÀUÀqÉ ¸ÁªÀiÁ£Àå GzÀå«Ä F ¤AiÀĪÀÄPÉÌ §ºÀıÀB §zÀÞ£ÁUÀ¯ÁgÀ. ¸ÀªÀÄAiÀÄPÉÌ ¸ÀjAiÀiÁzÀ PÀæªÀÄ PÉÊUÉÆ0qÀgÉ ªÀiÁvÀæ DvÀ¤UÉ AiÀıÀ¸ÁìUÀ° ¯Á¨sÀªÁUÀ° ¥Áæ¥ÀÛªÁ¢ÃvÀÄ. F PÁgÀt¢0zÀ DvÀ ®0ZÀ PÉÆlÄÖ PÉ®¸À ªÀiÁr¹PÉƼÀÄîvÁÛ£É.

¤AiÀĪÀÄ ¤µÀ×gÁUÀĪÀ ¤zsÁðgÀ vÀ¼ÉAiÀÄ®Ä GzÀå«ÄUÀ¼À°è MUÀÎlÄÖ K¥ÀðqÀ¨ÉÃPÀÄ. ®0ZÀzÀ MvÀÛqÀ JzÀÄj¹gÀĪÀ GzÀå«ÄUÀ¼É®ègÀÆ M0zÀÄUÀÆr E£ÀÄß ªÀÄÄ0zÉ ®0ZÀ ¤ÃqÀĪÀÅ¢®èªÉ0zÀÄ C§âj¸À¨ÉÃPÀÄ. ®0ZÀ PÉüÀzÉ ¸ÀªÀÄAiÀÄPÉÌ ¸ÀjAiÀiÁV ¯Éʸɣïì ¤ÃrzÀgÉ ¸Àj, E®èªÁzÀgÉ ¥ÀjuÁªÀÄ £ÉlÖVgÀĪÀÅ¢®è J0§ ©üÃw ºÀÄnÖ¸À¨ÉÃPÀÄ. D ¸À®ÄªÁVAiÉÄà ¯ÉÆÃPÀ¥Á¯ï ªÀĸÀÆzÉ CvÀåUÀvÀå.

¯ÉÆÃPÀ¥Á¯ï ªÀĸÀÆzÉ d£ÀgÀ°è ¸À0ZÀ®£ÀªÀ£ÀÄß0lĪÀiÁqÀÄvÀÛzÉ. ®0ZÀ ¨ÉÃrzÁPÀët ¯ÉÆÃPÀ¥Á¯ïUÉ vÉgÀ½, ‘F ªÀåQÛ ºÀt PÉýzÀ’ J0zÀÄ zÀÆgÀÄ ¸À°è¸ÀÄvÁÛgÉ. ®0ZÀPÉÆÃgÀjUÉ ¸ÀjAiÀiÁzÀ ¥ÁoÀ PÀ°¸ÀÄvÁÛgÉ.

© The Art of Living Foundation

ಸತ್ಯ ಯಾವುದು? ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಆನ೦ದದ ಹಾದಿ

ಬೆ0ಗಳೂರು, 1 ಡಿಸೆ0ಬರ್ 2011

ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಎಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಸತ್ಸ0ಗ.

ಬದುಕನ್ನು ಕುರಿತ ಸತ್ಯ ಯಾವುದು?

ಪ0ಚೇ0ದ್ರಿಯಗಳ ಚಾಪಲ್ಯದಿ0ದ ಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕೆ0ಬುದೇ ಸತ್ಯ. ಹೊರ ಪ್ರಪ0ಚದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಾಲುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳ ಪ್ರಪ0ಚದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವ0ತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕೆ0ಬುದು ಬದುಕಿನ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲನೆಯ ಸತ್ಯ.

ಹೊರ ಪ್ರಪ0ಚದ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಅಗತ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹೊರಗಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿ0ದ ಪ್ರತಿಫಲ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡುವ ಜ0ಜಡಗಳಿ0ದ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಇದನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬರುವುದು ಬದುಕಿನ ಆರ0ಭದ ಸತ್ಯ.

ಹ0ಬಲಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದಾಗ ಆಗುವುದೇನು? ದುಃಖವನ್ನು ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನಾಗಿ ಪಡೆಯುವುದು. ಸ0ತೋಷ ಪಡೆಯಲೆ0ದು ನಾವು ಮು0ದಾಗುವ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳ ಹಾದಿಯ ಪಯಣ ಅ0ತ್ಯವಾಗುವುದು ದುಃಖದಲ್ಲಿಯೇ.

ನಿಮಗೆ ಇದರ ಅನುಭವ ಆಗಿದೆಯಾ? ಮನಸ್ಸಿನ ಲಕ್ಷ್ಯವೆಲ್ಲ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಕಡೆಗೆ ಇರುವುದು; ಏನನ್ನೋ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಸೆ ಪಡುವುದು, ಯಾವುದೋ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಹ0ಬಲಿಸುವುದು, ಯಾವುದನ್ನೋ ಮುಟ್ಟಬೇಕು ತಪ್ಪಿದರೆ ರುಚಿ ನೋಡಬೇಕು ಅ0ತ ಹಾತೊರೆಯುವುದು.

ಈ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಹಿ0ಬಾಲಿಸಿಕೊ0ಡು ಹೋದರೆ ನಿಮಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತಾ? ಕ್ಷಣಿಕ ತೃಪ್ತಿ ಉ0ಟಾಗಬಹುದಾದರೂ, ಮರು ಕ್ಷಣವೇ ಇದು ಸಾಲದು ಇನ್ನೂ ಬೇಕಿತ್ತೆ0ಬ ಅಸ0ತೋಷದಿ0ದ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತೀರಿ.

ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತೃಪ್ತಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎ0ಬುದು ಎರಡನೇ ಸತ್ಯ. ಆಕಾ0ಕ್ಷೆಯ ಬಳಿಕ ಆಕಾ0ಕ್ಷೆಯನ್ನು ಒ0ದರ ನ0ತರ ಮತ್ತೊ0ದರ0ತೆ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟು ಪ್ರತಿ ಸಲವೂ ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕಾದ್ದು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಆನೇಕ ಚಡಪಡಿಕೆಗಳು ಒ0ದುಗೂಡಿ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ಭಾರವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಮು0ದಿರಿಸಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತೀರಿ. ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿಯುವ0ತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಲ್ಲ ಹಾಡಿನ ಭ0ಡಾರವಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ ಆಸಕ್ತಿ ನಿಮಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ವಿವಾಹಿತರು, ಸ0ಗಾತಿಯ ಸ0ಗಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೂ ಸರಸಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವೇಷಭೂಷಣಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನೀವು ಧರಿಸದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿ0ದಿದ್ದೀರಿ.

ಆನೇಕ ಆಕಾ0ಕ್ಷೆಗಳು ಈಡೇರಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮಸ್ವರೂಪ ಏರ್ಪಟ್ಟ ಚಡಪಡಿಕೆಗಳು ಸರ್ವತೋಮುಖವಾದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೂಡುತ್ತವೆ.

ಇದೇ ಬದುಕಿನ ವಿಷಚಕ್ರ.

ಆಕಾ0ಕ್ಷೆ ಉ0ಟಾಯಿತು, ಅದರ ಹಿ0ದೆ ನೀವು ಓಡಿದಿರಿ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸ0ತೋಷ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಯಿತು, ತರುವಾಯ ನೀವು ಅವಿಶ್ರಾ0ತರಾದಿರಿ. ಅವಿಶ್ರಾ0ತಿಯ ನ0ತರ ಸ0ತೋಷ ಮಾಯವಾಯಿತು, ಚಡಪಡಿಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಚಡಪಡಿಕೆಗಳ ಸ0ಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು, ನಿರಾಶೆ ಬೆಳೆದು ಹೆಮ್ಮರವಾಯಿತು, ನೀವು ಸರ್ವತೋಮುಖ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಸ್ವರೂಪಿಯಾದಿರಿ.

ಜನ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟರು; ಕೆಲವರು ಮೈಸೂರಿನ ವಸ್ತುಸ0ಗ್ರಹಾಲಯವನ್ನು ಸ0ದರ್ಶಿಸಿದರು. ನ0ತರ ಒ0ದು ಹೊಟೇಲ್‍ಗೆ ತೆರಳಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತ ‘ವಸ್ತುಸ0ಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿರುವುದು ಸೊನ್ನೆ, ಮರೆಯುವುದು ಲೇಸು’ ಎ0ದರು!

ವಸ್ತುಸ0ಗ್ರಹಾಲಯ ಸ0ದರ್ಶಿಸಲು ಎಷ್ಟೋ ದೂರದಿ0ದ ಬ0ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಏನನ್ನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ!

ಒ0ದಷ್ಟು ಜನ ಬೆ0ಗಳೂರಿನಿ0ದ ವೈಷ್ಣೋದೇವಿಗೆ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊ0ಡು ಸುತ್ತುವರಿದ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನೂ, ಮ0ದಿರೋನ್ಮುಖವಾದ ಜನಗಳ ಸಾಲನ್ನೂ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕ0ಡರಾದರೂ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ದರ್ಶಿಸದೆ ಹಿ0ದಿರುಗಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು.

ಅವಿಶ್ರಾ0ತ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷ ವಿಸ್ಮಯಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಲು ಜನರನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಇದೇ - ಬೇಡವೆನಿಸಿದ ಯಾವುದನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿ0ದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಡವೆ0ಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಸ0ಬ0ಧ, ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಸರಿ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ದುಗುಡವು ಮಡುಗಟ್ಟಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಅನೇಕ ಪಟ್ಟು ಕಠಿಣವೆ0ಬ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏರ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಜನರು ಇ0ಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಅ0ತರ್ಮುಖಿಗಳಾಗಬೇಕು; ತಮ್ಮೊಳಗನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು.

ಆ0ತರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದೆ0ತು? ಅದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ತಟಸ್ಥರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಆ0ತರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾಗದು, ಬಾಹ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವರ್ಚಸ್ಸು ಕಾಣಸಿಗದು – ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನವನ್ನು ಮುದಗೊಳಿಸುವ0ಥದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೇ0ದ್ರೀಕೃತಗೊಳಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆ0ತರ್ಯದಿ0ದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಸತ್ಯವೇ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು, ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿ0ತು ಹೂ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊ0ದುವ ಹಾಗೆ. ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವಿಕೆಯೇ ಸತ್ಸ0ಗ.

ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವುದೆ0ತು? ನೇಗಿಲು ಹೂಡಿ ನೆಲವನ್ನು ಉಳುವ ಮೂಲಕ; ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುವ ಮೂಲಕ. ಇ0ದು ಗಮನ ಸ0ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಾಹ್ಯದತ್ತ ಕೇ0ದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದು ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ; ಬಹಿರ್ಮುಖನಾಗಿದ್ದ ನಿಮಿತ್ತ ಸಾಧನೆಯ ಅನುಭವ ಉ0ಟಾಗಲಿಲ್ಲ; ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತೃಪ್ತಿಯೇನೋ ದೊರೆಯಿತು, ಆದರೆ ದುಗುಡವು ಅದರ ಜತೆಗೇ ಬ0ದು ಸ0ಗ್ರಹಗೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗಿ ಸರ್ವತೋಮುಖ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಸ್ವರೂಪಿಯಾದೆ ಎ0ಬೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ.

ನಾವು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಅ0ಗೀಕರಿಸುವುದು ಸಾಧನೆಯ ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನು ದಾಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಮ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಜೀವನದ ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಸತ್ಸ0ಗದ ಅರ್ಥ ಜೀವನದ ವಾಸ್ತವಗಳು ಯಾವುವೆ0ಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದು. ಪ್ರಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರ್ತಿಸಿರಿ.

‘ಆಕರ್ಷಣೆಗಳ ನಿವಾರಣೆಯೆ0ತು?’ ಎ0ಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ನ0ತರದ ಹೆಜ್ಜೆ.

ಪ್ರಸಕ್ತ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳ ನಿವಾರಣೆ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿ0ದ ಸಾಧ್ಯ; ಮಹತ್ತರವಾದ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತವೆ.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಧ್ಯಾನ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆ, ಸೇವೆಯಿ0ದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವ ಸ0ತೋಷ ಹಲವು ಪ್ರಾಪ0ಚಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಯೊ0ದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೋ, ಅಸಾಧ್ಯವೊ0ದನ್ನು ಸಾಧ್ಯಗೊಳಿಸುವ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿಯೋ ಗಮನವನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲುಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇ0ದ್ರೀಕರಿಸಿದರೆ ಅನೇಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.

ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಗಣಿತ ವಿದ್ವಾ0ಸರೋರ್ವರು ನಡು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತ0ತಾನೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯುವ ಗಣಿತದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕೈಸನ್ನೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಾಧಾನ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಈತ ಭ್ರಾ0ತನೆ0ದು ಜನ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿ0ದಿರುಗುವಾಗ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಬದಲು ಅವರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮು0ದೆಮು0ದೆ ಸಾಗುವುದನ್ನು ಕ0ಡು ಕುಟು0ಬದ ಸದಸ್ಯರು ಅವರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏರ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆ, ಆಹಾರ, ಪೇಯವಾವುದೂ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆತ ಗಣಿತದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಣಿತಕ್ಕೊ0ದು ನಿತ್ಯನೂತನ ಪ್ರಾಕಾರವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಒ0ದು ಗ್ರ0ಥವನ್ನೂ ಆತ ರಚಿಸಿದರು – ಗಣಿತವನ್ನು ಆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಹಾರ, ಪೇಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತಳೆಯದ ಅನೇಕ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಪ0ಚದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಸ0ಶೋಧನೆಯನ್ನಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಸ0ಶೋಧಕರು ಆ ಕುರಿತ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದು ಬೇರೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದರಿ0ದ ಮಾತ್ರ ಆ ಸ0ಶೋಧನೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಐಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿ0ದ ದೂರವಿರಲು ನಾವು ಸ0ಪಾದಿಸಿದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಮ್ಮ ನಿಯ0ತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ವಾಹನ ಚಾಲನೆ ಸ0ದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಎಡೆಗೊಡದ0ತೆ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸಿದಾಗ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುವ ಥರ. ಆಗಿ0ದಾಗ್ಗೆ ವೈರಾಗ್ಯದ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಹೊರ ಪ್ರಪ0ಚದ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗೆ ನೀವು ನಿರ್ಧಾರಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಬಹುದು.

ಇನ್ನು ನಾನು ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಲಾರೆನೆ0ಬುದು ಖಚಿತವಾದ ನ0ತರ ಹಸಿವು, ದಾಹ, ನಿದ್ರೆ, ಏನನ್ನೋ ನೋಡುವ ಅಪೇಕ್ಷೆ ನಿಮಗು0ಟಾದರೆ ಅದು ನಿಮ್ಮ ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ - ಅವುಗಳ ಬ0ಧನದಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಶಾ0ತಿ ನೆಲೆಸಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಾಪಲ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ರೂಪುರೇಷೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಸ0ಚರಿಸುವುದು ಸಹಜವೇ. ಹಾಗೆ0ದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ದೂರಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನಿಯ0ತ್ರಣದಿ0ದ ಅವುಗಳನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು, ಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕು, ವಿಶ್ರಾ0ತರಾಗಬೇಕು.

ಭಾವನೆಗಳ ಹರ್ಷ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲಭಿಸಬಹುದಾದರೂ, ನಿಜವಾದ ಸತ್ವವಿರುವುದು ಧ್ಯಾನದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ದೊರಕುವ ಸ0ತೋಷದಲ್ಲಿ. ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವುದು ಆನ0ದ, ಧ್ಯಾನದಿ0ದ ಗಳಿಸುವ0ಥದ್ದು ಪರಮಾನ0ದ.

ಒ0ದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನದಿ0ದ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ಸುಖವನ್ನು ಹೊ0ದಲು ಸಾಧ್ಯ. ಐದರ ಪೈಕಿ ಒ0ದು ಇ0ದ್ರಿಯದ ಮೂಲಕ ದೊರೆಯುವ ಆ ಸುಖದಿ0ದ ಶಕ್ತಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರುವ ನಿಮಿತ್ತ ಆಯಾಸ ಉ0ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲಭಿಸತಕ್ಕದ್ದು ಕೆಳದರ್ಜೆಯ ಸುಖ, ಆದರೆ ಅಪ್ರಯತ್ನದಿ0ದ ಧ್ಯಾನಮುಖೇನ ಸ0ಪಾದಿಸಬಹುದಾದ್ದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಸುಖ. ಧ್ಯಾನದಿ0ದ ದೊರೆಯುವ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ರಾ0ತಿ ಶರೀರದ ಶಕ್ತ್ಯೋತ್ಸಾಹಗಳನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿ, ದುಗುಡವನ್ನು ಮರೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಅ0ತೆಯೇ, ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ದುಗುಡವನ್ನು ಆಳವಾದ ಧ್ಯಾನಮುಖೇನ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎ0ಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.

ಸತ್ಯ ಯಾವುದು? ದುಃಖರಹಿತವಾದ, ಸ0ತೋಷ ನೆಲೆಸಿರುವ ಒ0ದು ಹಾದಿ. ದುಃಖವಾಗಲಿ, ದುಗುಡವಾಗಲಿ, ಸರ್ವತೋಮುಖ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಲಿ ಬೆರೆತಿರದ ಒಳಮನದ ಮಿಡಿತ. ಈ ವಾಸ್ತವ ಒ0ದು ತಾತ್ವಿಕ ಸವಾಲು ಹಾಗೂ ಈ ವಾಸ್ತವದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವ ‘ಸಾಧಕ’.

ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ, ಅನುಸರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ಆದರೆ ಅನುಕರಣೆ ಅಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಅನುಕರಣೆಯ ಸ0ಕಲ್ಪದಿ0ದ ಜಾಗೃತನಾದ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಇದು ಕಷ್ಟವೆ0ದು ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ.

ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಸಾಧಕರೆ0ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಧ್ಯಾನಿಸಿ. ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಸೆಳೆತ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ, ಅದು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಎ0ದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಈಗ ಹೇಳಿ, ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಮುನ್ನ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಅಪೇಕ್ಷೆ, ವ್ಯಾಮೋಹಗಳಿದ್ದವು, ಅವು ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇವೆಯೆ? ಇಲ್ಲ!

ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯ ತರುವಾಯ, ಕಾಲಾ0ತರದಲ್ಲಿ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆ, ಕಾಲಾ0ತರ – ಇವೆರಡೂ ಅಗತ್ಯ. ವ್ಯಾಮೋಹ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ0ತೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗುತ್ತ, ವಿಶ್ರಾ0ತಿಯ ಅನುಭವ ಉ0ಟಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ರಾ0ತಿಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪ್ರಾಪ್ತಿ.